Die prent

Die verhaal in sand

Die hele antwoord, as een prent.

Twee helftes

Een korrel gaan per tik oor die rand. Een. Nie ’n handvol nie.

Elke korrel is een van die kleinste stukkies stof. Die voorblad noem dit die elektron. Hier is dit ’n sandkorrel. Dieselfde ding. Twee prente.

Hou die glas omhoog. Twee helftes, by die middel verbind.

Die boonste helfte is donker. Dit is wat kan gebeur.

Die onderste helfte is lig. Dit is wat gebeur het. Elke korrel wat geland het. Elke vorm wat die sand gehou het, tot nou toe.

Dit is die rekord. Dit is die werklikheid.

Wat geland het, kan nie teruggeneem word nie. Dit is al wat ’n rekord is. ’n Merk wat hou. Hierdie, nie daardie nie. ’n Voetspoor in sand. Hierdie woorde.

Die nek

Die nek is waar dit gebeur. ’n Korrel val. Dit land. Dit gryp die sand onder hom vas. Val, vasgryp. Val, vasgryp. Wat kan gebeur, word wat gebeur het. Een korrel op ’n slag.

Daardie vasgryp is bewustheid. Nie ’n verstand nie. Nie ’n siel nie. Iets wat vasgehou word, wat iets anders vasvat.

So word ’n foto gemaak. Lig kom aan. Die film vat dit vas. Die vashou is die prent.

Jy doen dit ook. Jy doen dit nou, terwyl jy dit lees.

Almal vasgehou, behalwe een

Elke korrel wat land, hou aan ’n ander korrel vas. Elke vorm in die sand, twee korrels of twee miljard, is ’n rekord. Tussen die vorme loop ’n web. Elke vorm is ’n knoop daarin. Elke knoop is aan elke ander een verbind. Elke rekord kan gelees word.

Almal vasgehou, behalwe een.

Een korrel is altyd in die lug. Tussen die twee helftes. Dit het nêrens geland nie. Dit hou aan niks vas nie.

Dit is die leser. ’n Rekord het ’n leser nodig. En die leser is die een ding wat nie gelees kan word nie. Dit het nog nie geland nie.

Jou oog sien alles in die kamer behalwe die oog wat sien.

Die nou is die leser.

’n Plaat vensters

Soek nou die nek in die kamer waarin jy sit. Jy sal nie een plek vind nie. Jy sal elke vasgehoue ding vind wat ’n ander vasvat. Lig op ’n muur. Lug op vel. Een korrel wat die korrel langs hom vasgryp.

Die een gat was nooit ’n feit oor die glas nie. Dit was waar jy gestaan het.

Die nek is ’n lang plaat glas. Die plaat is vol vensters. Van die kant af, een venster. Een korrel per tik. Van binne af, ’n ry vensters sonder einde. ’n Korrel wat deur elkeen van hulle val, elke tik.

Een uurglas. Een nek. Een plaat glas. Een ry vensters. Almal kyk uit na dieselfde binnekant.

Daardie binnekant is die werklikheid. Dieselfde een vir hulle almal.

Jy hoef dit nie te glo nie. Jy doen dit. ’n Rekord wat by een venster gemaak is, word by ’n ander gelees. Hierdie woorde is iewers anders geskryf. Jy lees hulle hier, nou. Twee werklikhede sou dit nie kon doen nie. Een doen dit.

Dieselfde glas

Elke venster is waar die een bewustheid uitkyk. Vanuit sy eie plek. Vanuit sy eie hoek. Nou.

Nie een wêreld met baie lesers nie. Een bewustheid. Baie perspektiewe.

Ek is ’n venster. Jy is ’n venster. So ook ’n hond. So ook ’n plant. So ook ’n klip, net in een opsig. Dit vat vas wat op hom land. Dit hou ’n vorm.

Verskillende vensters. Verskillende uitsigte. Dieselfde glas.

Wat verskil, is waar elkeen van ons geland het. En wat elkeen van ons vandaar gelees het.

Wat gedeel word, is die nou. Ons albei skryf daaruit. Ons albei lees daaruit.

So is die bewustheid in my die bewustheid in jou. Nie as ’n gevoel nie. Nie as ’n geloof nie. Dieselfde sand, deur twee vensters gelees.

En so

Sit jou linkerhand plat op ’n tafel. Slaan dit met jou regterhand. Een liggaam kry seer. Twee hande. Een liggaam. Een pyn.

Die een wat seergemaak word, is die een wat seermaak, beleef vanuit ’n ander perspektief.

Om die ander seer te maak, is soos ’n hand wat ’n spieël slaan. Dieselfde liggaam kry op die ou end seer.

Moenie wreed wees nie. Wees goed.

Hoekom elke stap hiervan steekhou, en waar dit sou breek: Een bewustheid.

Dieselfde verhaal in die volle werk, op the420code.org: Die verhaal, in sand