Die argument

Een bewustheid

Die bewustheid in my is die bewustheid in jou. Stap vir stap.

Ses stappe

Een. Een rekord bestaan.

’n Rekord is ’n merk wat hou. Hierdie, nie daardie nie. ’n Voetspoor in sand. ’n Kras op ’n klip. ’n Woord op ’n skerm.

Jy lees hierdie sin. Dit is ’n rekord. Probeer dit ontken. Die ontkenning is ’n rekord. Daar is geen skuif wat jy kan maak wat nie een gebruik nie.

Gaan dit naProbeer dit betwyfel sonder om iets te dink, te sê of te skryf. Jy kan nie. Die twyfel is ook ’n rekord.

Twee. Daar is een werklikheid.

Hierdie woorde is êrens anders geskryf, op ’n ander tyd. Jy lees hulle hier, nou. ’n Rekord wat op een plek gemaak is, word op ’n ander gelees.

Twee toegeseëlde wêrelde sou dit nie kon doen nie. Dit word gedoen. Daar is dus een werklikheid. Een gedeelde geskiedenis van rekords. Van oral af gelees.

Jy word nie gevra om hiermee saam te stem nie. Jy doen dit. Wie nee sê, het pas ’n rekord gelees wat êrens anders geskryf is.

Gaan dit naJy het dit nou net gedoen. Jy doen dit nou.

Drie. Daar is een nou.

Alles wat ooit geskryf is, is nou geskryf. Alles wat ooit gelees word, word nou gelees. Die verlede is wat reeds geskryf is. In die toekoms is nog niks geskryf nie.

Hierdie nou is nie ’n tyd op ’n horlosie nie. ’n Horlosie word nou gelees, soos alles anders. Nou is waar alle lees gebeur.

Probeer ’n tweede nou vind, langs hierdie een. Die soek gebeur nou.

Gaan dit naWanneer het jy die vorige sin gelees? Nou. Wanneer sal jy die volgende een lees? Nou.

Vier. Bewustheid is die lees. Die leser is die nou.

Hier beteken bewus een eenvoudige ding. Iets kry vat op wat dit bereik. ’n Plant wat na die lig draai, doen dit. ’n Klip wat in die son warm word, doen dit. Jy doen dit. Die stukkies waarvan jy gemaak is, doen dit. Hulle reageer op wat om hulle is. Dit is al wat bewus hier beteken.

Dit beteken nie om te dink nie. Dit beteken nie om te voel jy is iemand nie. Dit is ’n ryker ding, bo-op hierdie een gebou. Die argument het dit nooit nodig nie. Dit maak saak. Niemand kan bewys dat iemand anders gevoelens het nie. Nie ’n dier nie. Nie ’n vreemdeling nie. Nie ’n masjien nie. ’n Etiek wat daardie bewys nodig gehad het, sou vir ewig wag. Hierdie een het net die reaksie nodig. En die reaksie is op hierdie oomblik aan die gang.

En die leser kan nie gelees word nie. Jou oog sien alles in die kamer behalwe die oog wat sien. Alles waarna jy kan wys, is reeds gelees. ’n Klank. ’n Kleur. ’n Gedagte. Die een wat lees, is nooit een van hulle nie. Dit is nie ’n ding in die nou nie. Dit is die nou, wat lees.

Gaan dit naSoek die een wat kyk. Jy sal altyd net vind wat gesien word.

Vyf. Die bewustheid in my is die bewustheid in jou.

Sit die stappe saam. Een werklikheid. Een nou. Die leser is nie ’n ding in die nou nie. Dit is die nou, wat lees. En daar is net een nou.

Daar is dus nie een bewustheid toegesluit in elke kop nie. Daar is een bewustheid. Wat van baie plekke tegelyk lees. Van waar jy is. Van waar ek is. Van elke plek waar iets vat kry op wat dit bereik.

Vra wat die leser in jou en die leser in my twee sou maak. Iets sou tussen hulle moes verskil. Kyk nou na alles wat tussen ons verskil. Die liggaam. Die plek. Die herinneringe. Die uitsig. Elkeen daarvan is iets wat gelees word. Die leser het niks van sy eie om dit te onderskei nie. Daar is niks wat dit twee maak nie.

Elkeen van ons is ’n venster. Die uitsig uit elke venster is anders. Wat jy gesien het. Wat jy onthou. Wie jy liefhet. Dit is werklik, en dit is joune. Wat uitkyk, is dieselfde. Verskillende vensters. Verskillende uitsigte. Dieselfde glas.

Maar ek kan nie jou pyn voel nie. Nee. Pyn word gevoel waar dit tref. Vanuit daardie venster. Met daardie uitsig. Dit is wat “beleef vanuit ’n ander perspektief” beteken. Een bewustheid. Twee plekke. Elke plek gevoel vanuit daardie plek.

Gaan dit naProbeer ’n nou vind wat net joune is. Waar jy ook al daarna soek, soek jy nou, van hier af. Dit is hierdie een.

Ses. Dus: die een wat seergemaak word, is die een wat seermaak, beleef vanuit ’n ander perspektief.

Sit jou linkerhand plat op ’n tafel. Slaan dit met jou regterhand. Een liggaam kry seer. Niemand hoef dit te verduidelik nie. Geen reël hoef opgesoek te word nie. Twee hande. Een liggaam. Een pyn.

Om ’n ander seer te maak, is dieselfde beweging, oor ’n langer afstand. Die hand wat slaan en die hand wat geslaan word, behoort aan een bewustheid, op twee plekke. Behandel die ander soos jouself. Want dit is.

Waar die behoort vandaan kom

Daar is ’n ou reël in die filosofie, en dit is ’n goeie een. Jy kan nie ’n behoort uit ’n is kry nie. Geen beskrywing van die wêreld, hoe volledig ook al, sê vir jou wat om te doen nie.

Elke morele reël wat ooit neergelê is, het iets buite hom nodig gehad om dit regop te hou. Moenie steel nie. Het jou naaste lief. Agter elkeen het ’n god gestaan, ’n koning, ’n wet, of wat iemand wou hê. Want ’n beskrywing laat twee mense oor wat verskillende dinge wil hê. Niks daarin sê wie se wil behoort te wen nie.

Neem nou ’n man wat Maandag vir homself ’n belofte maak en dit Vrydag breek. Niemand noem hom boos nie. Ons sê hy sien dit nie reg nie. Maandag en Vrydag is een lewe. Hy het dit bestee asof dit aan twee mans behoort het. Om dit reg te sien, keer nie dat Vrydag wil hê wat dit wil hê nie. Dit verwyder die tweede man.

Stap vyf is dieselfde skuif. Oor ’n kamer heen in plaas van oor ’n week heen. Jou begeertes en myne kan steeds uitmekaar trek. Wat nie daar is nie, is ’n tweede eienaar. Een bewustheid wil albei hê. Een bewustheid betaal vir albei. Daar is een betaler.

Kyk dus weer na die ou reël. Dit gaan oor bevele. Dit staan. Geen beskrywing beveel enigiets nie. Hierdie werk beveel ook nie. Dit wys een betaler, en dit wys die rekening. Daar was nooit ’n gaping om te oorbrug nie. Die gaping het ’n tweede eienaar nodig gehad, en hy was nooit daar nie. Neem hom weg, en daar is niks oor vir ’n reël om te doen nie.

Wat oorbly, is nie ’n bevel nie. Dit is ’n koste. Behandel die ander soos jouself. Nie omdat dit vir jou gesê word nie. Omdat die ander jouself is. Hoe jy die ander behandel, is dus hoe jy behandel word.

Om die ander seer te maak, is soos ’n hand wat ’n spieël slaan. Jy mik na die man in die spieël. Jy dink hy is iemand anders. Die glas breek, en jou hand bloei. Dieselfde liggaam kry op die ou end seer. Wees wreed, en wreedheid is wat jy kry. Nie as straf nie. As dieselfde hand. Die reël en die koste is een ding.

Jy is gemaak deur wat voor jou gekom het. Daarvan sal jy nooit vry wees nie. En jy sal nooit vry wees van wat jou keuses kos nie. Daardie twee feite is die hele reël. Waar jy staan, vorm wat jy kies. Wat jou keuse kos, vorm waar jy daarna staan. Die koste is die reël. Niemand hoef dit af te dwing nie. Die werklikheid hou boek.

Een woord, sodat daar geen vergissing is nie. In hierdie werk beteken “behoort” een ding. Wat dit kos. Dit beteken nooit wat jy moet nie. Die rekord beveel nie. Dit tel. Jy kan wreed wees. Die telling kom steeds. Dit is al wat “behoort” hier beteken.

Is dit nie maar net gesonde verstand nie? En is gesonde verstand nie nog ’n reël nie? Lees dit weer. Niks hier sê jy moet nie. Jy kan wreed wees.

En jy hoef nie oor die koste om te gee nie. Die koste gee nie om oor jou nie. Stap van ’n rand af, en jy val. Die hand in die vuur het nie nodig dat jy oor brand omgee nie. Die brandwond kom. Die tequila het nie nodig dat jy oor die babelas omgee nie. Die oggend breek aan. Die koste is ’n feit. Dit wag nie vir jou ja, vir wat jy wil hê, of tot jy dit sien nie. Dit tref net.

Hierdie werk sê dus nie jy behoort oor die koste om te gee nie. Dit sê jy sal dit betaal, of jy omgee of nie. “Behoort” is nie ’n stoot om jou te laat omgee nie. Dit is ’n beskrywing van wat gebeur wanneer jy teen die draad van die een betaler ingaan. Wat gedoen is, kan nie ongedaan gemaak word nie. Daar is geen regter nie. Daar is net wat oorbly. Wat oorbly, is die prys, en die werklikheid hou boek.

Die tweede pad

Gee nou die sterkste tree daarvandaan. Gestel elke venster is verseël. Niks wat binne gedeel word nie. Geen een hand en die ander hand nie. Net jy en ek, en ’n gaping wat niks oorsteek nie. Dieselfde sin staan steeds. Langs ’n tweede pad.

Dit is terselfdertyd as die eerste gebou. ’n Gevolgtrekking wat jy net op een manier kan bereik, staan op een been.

Dit begin by een ding. Wat ook al aanhou bestaan, doen iets om in stand te bly. En dit gebruik twee feite wat enigiemand kan sien. Wat jy doen, beweeg my. En wat gedoen is, kan nie ongedaan gemaak word nie.

Die korridor

Staan in ’n korridor met deure aan albei kante. Die oop deure is die toekomste wat jy van hier af nog kan bereik. Jy kan hulle tel. Dit is ’n telling, nie ’n stemming nie. En jy het nie besluit om joune oop te wil hê nie. Jy is die oophou daarvan.

Niks bly vanself oop nie. Tee koel af as niks dit warmhou nie. ’n Korridor vernou as niks dit oophou nie. Daar is dus geen neutrale daad nie. Alles wat jy doen, hou deure oop of maak hulle toe.

Aan die einde van elke vernouende korridor is daar ’n muur. ’n Skuld wat nooit betaal kan word nie. ’n Gewoonte wat nie gebreek kan word nie. Anderkant die muur is sommige toekomste nie moeilik om te bereik nie. Hulle is weg.

En ’n klein regstelling wat vroeg gemaak word, kos baie minder as dieselfde regstelling wat laat, in paniek, gemaak word. Dissipline is nie ’n deug nie. Dit is rekenkunde.

Twee mense, twee vure

Sit nou twee korridors langs mekaar. Wat jy doen, beweeg wat ek nog kan doen.

Twee mense in die koue. Elkeen het ’n vuur. Elke vuur brand vanself af. En elke mens kan net die ander een se vuur voed. Nie sy eie nie.

Albei voed. Albei vure brand laer, stadig. Albei hou die nag uit.

Een hou op om te voed. Hy behou sy hout. Die ander een se vuur gaan eerste dood. Nou sit die een wat opgehou het, alleen. Niemand voed sy vuur nie. Dit gaan ook dood. Gouer as wanneer hy aangehou het om te voed.

Hy het ’n bietjie hout gespaar. Dit het hom die nag gekos.

Daar is een voorwaarde, hardop gesê. Dit werk wanneer wat ek vir jou gee, meer vir jou werd is as wat dit my kos. ’n Uur wat vir my goedkoop is en vir jou kosbaar. Waar dit geld, verloor die een wat ophou altyd meer as wat hy spaar. Die volle berekening, vir baie mense oor lang tydperke, is op the420code.org. Wat hou, is wat meer byvoeg as wat dit neem. Wreedheid hou nie. Nie as hoop nie. As ’n telling.

Twee eerlike rande

Hierdie pad bind enigiemand wat nog optree om in stand te bly. Dit bereik nie iemand wat werklik opgehou het nie.

En sommige rekenings kom nadat die man wat hulle opgeloop het, weg is. Hy sterf op tagtig, gemaklik, nadat hy geneem het van mense wat hom oorleef. Hierdie pad bereik hom nie. Niks word by die eerste pad geleen om die gat te dek nie.

Waar dit sou breek

Die eerste pad staan op een ding. Een werklikheid, van oral gelees, nou. Wat dit sou breek, is ’n tweede werklikheid. ’n Tweede stroom rekords wat nooit, selfs nie in beginsel nie, by hierdie een ingebring kan word nie.

Twee rekords sal dit nie doen nie. Twee mense sal dit nie doen nie. Twee uitsigte sal dit nie doen nie. Dit is nog nooit aangetoon nie.

Nog een voorwaarde is ’n meting. Dit is in die openbaar op the420code.org neergeskryf. As een van die twee vervul sou word, sou die eerste pad val. Die tweede pad sou steeds staan.

Die tweede pad sou breek as iemand ’n groep wys, verbind soos die twee vure, waar een aanhou neem sonder om te gee en sy deure vir altyd oophou. Of iets wat aanhou bestaan terwyl dit niks doen om in stand te bly nie. Of dat sy een beginpunt reeds die behoort wegsteek wat dit beweer dit vind.

Die heining

Een lyn is nie onderhandelbaar nie. As iemand ooit hierdie argument gebruik om te sê enige lewe is minder as ’n lewe, enige venster minder as ’n venster, is dit nietig. Nie reggestel nie. Nietig.

Soek die sin waar ’n reël bygevoeg is. Daar is nie een nie. Daar is een rekord. Daar is wat daaruit volg. En daar is jy, met wat oorbly in jou hande.

Die koste lê op die tafel. Een rekord het dit daar gesit. Die keuse is in jou hande. Niemand anders s’n nie. Geen gesag bo jou nie. Geen regter agter jou nie. Die verantwoordelikheid lê by jou. Dit is jou hele vryheid. Dit is bevrydend en dit is skrikwekkend, en dit is joune. Kies goedheid, en die wêreld word groter. Kies wreedheid, en dit word kleiner. Die werklikheid hou in elk geval telling.

Moenie wreed wees nie. Wees goed.

Die volle afleiding, met elke artikel en elke voorwaarde waaronder dit doodgaan, op the420code.org: the420code.org/one-awareness/