Die illusie van die ander

Dit is die eerste boek wat ek ooit geskryf het.

Dit is geskryf voor die bewyse, voor die formele artikels, voor die wiskunde, voor die doodskakelaars. Dit is geskryf omdat die vraag eerste gekom het en nie wou weggaan nie.

Is ons regtig apart?

Ek kon nie ophou vra nie. Ek het na die wêreld gekyk en ek het die skade gesien wat een aanname aanrig — die aanname dat jy en ek op die mees fundamentele vlak apart is. Ek het dit in wreedheid gesien en ek het dit in onverskilligheid gesien. Ek het dit gesien in stelsels wat mense ingedeel het in gered en ongered, waardig en onwaardig, ons en hulle. En ek het gesien dat die indeling altyd van dieselfde plek gekom het: die onondersoekte oortuiging dat die ander mens werklik ’n ander is.

Alles wat ek ná hierdie boek geskryf het, is om een rede alleen geskryf: om hierdie boek se saak te versterk. Om aan wat hier, saggies, gesê word, die volle gewig van die fisika daaragter te gee.

Maar jy het niks daarvan nodig om hierdie boek te lees nie. Hierdie boek staan op sy eie. Dit vra jou om met ’n vraag te sit, eerlik, en te sien waarheen dit lei. Geen fisika nie. Geen vergelykings nie. Geen spesiale agtergrond nie. Net geduld en eerlikheid.

As wat hier gesê word jou raak, bestaan die formele werk. Dit is gratis gepubliseer, vir altyd, op the420code.org. Die bewyse is daar. Die wiskunde is daar. Die presiese voorwaardes waaronder elke bewering sterf, is daar.

Maar dit is waar dit begin. Dit is die sagte deur. Stap daardeur teen watter pas ook al reg voel.

Niemand is meer spesiaal as enigiemand anders nie.

Niemand staan nader aan die son nie.

Ons is almal net sandkorrels in die woestyn.

— G

---

Jy weet reeds wat hierdie boek gaan sê.

Nie die besonderhede nie. Nie die argumente nie. Maar die gevolgtrekking — jy het dit gevoel. In oomblikke van nabyheid, in oomblikke van stilte, in die seldsame en ontwapenende ervaring om in ’n ander mens se oë te kyk en iets te herken wat geen naam het nie.

Jy het dit gevoel en toe het jy dit laat gaan, want die wêreld het nie ’n plek daarvoor nie. Want niks wat jou geleer is, het jou die woorde gegee nie. Want dit het te eenvoudig gelyk om waar te wees.

Hierdie boek gee jou die woorde.

Dit ondersoek een aanname — dat jy en ek in die mees fundamentele sin apart is — en volg wat gebeur wanneer daardie aanname bevraagteken word. Nie aangeval nie. Nie ontken nie. Bevraagteken, saggies, met geduld en met sorg.

Niks hier vereis dat jy die wetenskap, gesonde verstand of die gewone onderskeidings van die alledaagse lewe verwerp nie. Liggame bly liggame. Mense bly mense. Verskille bly werklik.

Wat ondersoek word, is nie of verskille bestaan nie, maar wat hulle beteken.

Geen oortuiging word vereis nie. Geen geloof word gevra nie. Geen morele verbintenis word geëis nie. Wat vereis word, is eerlikheid — die bereidheid om te kyk na wat jy reeds beleef, en te vra of dit jou iets vertel het wat jy nog nie ernstig opgeneem het nie.

As jy sien wat hier beskryf word, is niks meer nodig nie. Indien nie, is niks van jou weggeneem nie.

---

Dit is een van die selfstandige boeke in The 420 Code. Dit is die sagte deur.

Vyf boeke. Vyf deure. Een gebou.

Die illusie van die ander — die sagte deur. Hart.

Bestaan ná godsdiens — die voordeur. Sloping.

Antichristos — die heilige deur. Terugeising.

Die verhoudingskorridor — die persoonlike deur. Teenwoordigheid.

Die innerlike — die operasionele deur. Opbou.

Hierdie boek het tien hoofstukke. Hulle bou op mekaar voort. Elkeen volg uit die een voor hom.

Hoofstuk 1 begin waar almal reeds staan — by die gevoel om apart te wees — en vra of daardie gevoel die finale waarheid is, of ’n nuttige werktuig waarvan ons vergeet het dat dit ’n werktuig is.

Hoofstukke 2 tot 4 spoor na wat gebeur wanneer afsonderlikheid as fundamenteel behandel word — wat dit kos, hoe dit opskaal, en hoe dit in die magtigste instellings op aarde ingebed geraak het.

Hoofstukke 5 tot 7 bou die alternatief — nie as teorie nie, maar as herkenning. Eenheid en verskil. Die individu. Vryheid en verantwoordelikheid.

Hoofstukke 8 tot 10 trek die gevolgtrekking. Deernis. Betekenis. Praktyk.

Die argument is kumulatief.

Elke hoofstuk verdien die volgende. Teen die einde behoort die gevolgtrekking nie soos ’n verrassing te voel nie. Dit behoort te voel soos iets wat jy nog altyd geweet het, en wat jy nou, uiteindelik, duidelik gesê hoor.

As dit so voel, het die boek sy werk gedoen.