Bestaan ná godsdiens

Jy lees hierdie sin

Jy lees hierdie sin.

Dit is ’n rekord. Iets is geskryf — op die bladsy, op jou netvlies, in die deel van jou wat die woorde volg. Jy kan dit nie ontken nie. Om dit te ontken, sou lees verg, en die lees sou nog ’n rekord wees.

Daar is geen posisie waarvandaan die lees nie gebeur het nie.

Een rekord bestaan.

Nie ’n bewering nie. Nie ’n voorstel nie. ’n Feit wat nie verwerp kan word sonder om dit te bevestig nie.

Voordat die aksioom benoem word, moet vier dinge waar wees sodat die lees hoegenaamd kon gebeur. Nie een daarvan is gekies nie. Elkeen is gegee in die feit dat jy lees.

Iets moet van iets verskil

Jy lees hierdie sin, nie daardie muur nie. Hierdie woord, nie die volgende nie.

Elke lees is ’n onderskeid. Swart merke teen wit papier. Vir ’n onderskeid moet daar twee kante wees — verwant, onderskeibaar, van gelyke gewig. ’n Muntstuk op ’n tafel voordat iemand kyk. Twee skale van ’n weegskaal, in ewewig.

Nie drie kante nie. Drie kante is twee snye. Die kleinste onderskeid is een sny, en een sny het presies twee kante nodig.

Dit is Simmetrie. S. Afgedwing — dit beteken jy kan nie daarsonder ’n rekord hê nie. Ontken dit, en die ontkenning is die rekord.

Die simmetrie moet breek

Twee flesse water, identies. Niks onderskei hulle nie. Ruil hulle om, en niemand sal ooit weet nie. Niks word geskryf nie.

Sit een sandkorrel in die linkerfles.

Nou is daar ’n links en ’n regs. Inligting bestaan.

Die korrel is die breuk. Die kleinste asimmetrie wat nog hou. Dit moet bestaan, of niks word geskryf nie. Dit moet minimaal wees — een korrel, nie ’n handvol nie. En dit mag nie vaslê nie. As die korrel vir altyd op een plek bly lê het, sou dit ’n kenmerk van die fles word — ’n eienskap — en ophou om ’n breuk te wees. Die breuk is dus nie ’n merk wat een keer gemaak word nie. Dit gebeur altyd, iewers. Dit is wat die aksioom ’n proses maak en nie ’n gebeurtenis nie.

Dit is Breuk. B. Afgedwing.

Wat gebeur het, kan nie ongedaan gemaak word nie

Jy het die vorige paragraaf klaar gelees. Jy kan dit nie ongelees maak nie.

’n Rekord is nie net ’n onderskeid nie. Dit is ’n onderskeid wat bly, wat ophoop, wat ’n rigting het. As rekords ongedaan gemaak kon word, sou niks ooit gehou kon word nie. Maar dinge lê vas. Jy het vanoggend geëet. Die son het opgekom.

Twee rekords saam maak ’n rekord. Die volgorde waarin jy hulle bymekaartel, maak nie saak nie. Die skoon bladsy tel ook as ’n rekord — die een waarop nog niks is nie. En geen rekord kan by ’n ander getel word om dit te laat verdwyn nie. Dit is wat onomkeerbaarheid is. Wat ons die pyl van die tyd noem, is hoe dit van binne af lyk.

Verlede is wat aangeteken is. Toekoms is wat nie aangeteken is nie. Nou is waar die aanteken gebeur.

Dit is Rekord. R. Afgedwing.

Niks kan oral tegelyk wees nie

Die lees het ’n oomblik geduur. Woorde het jou oë bereik. ’n Sein het gereis.

As ’n rekord onmiddellik oral kon wees, sou dit nêrens wees nie. Hier en daar sou ineenstort. Wil ’n rekord ’n rekord wees, dan moet sy verspreiding begrens wees. Daar moet ’n tempo wees.

Een tempo, eindig en onveranderlik. Eindig, want oneindig is die ineenstorting van oral tegelyk. Onveranderlik, want rekords dra ’n rigting, en daardie rigting moet behou word terwyl hulle reis. Dit is nie een absolute skyf van gelyktydigheid nie — relatiwiteit verbied dit. Dit is een onveranderlike oorsaaklike grens. Klank in lug, ’n reaksie wat deur ’n mengsel versprei — stadiger, maar geen mededingers van die grens nie. Die grens, gefiltreer deur ’n medium.

In ons heelal is daardie tempo gemeet. Dit is die spoed van lig. Dit word nie hier aangeneem nie. Wat afgelei word, is dat so ’n tempo moet bestaan. Die meting sê vir jou watter een.

Dit is Beperking. C. Lokaliteit — ’n rekord is iewers, nie oral nie. Afgedwing.

Die lyn

Vier voorwaardes, nie een gekies nie, almal gegee in die feit dat jy lees.

1:1 + 1×ε @ AS

Een tot een — die simmetrie. Twee kante, in wedersydse verwysing gehou. Die plus — ’n onderskeid, bygevoeg by wat sonder onderskeid was. Een maal epsilon — een breuk, presies een keer, die kleinste wat hou. By AS — die Aktualiseringstoestand. Die nou. Waar die breuk gemaak, gehou en gelees word.

Uitgeskryf as die siklus wat dit deurloop:

1:1 + 1×ε @ AS [+α | −α]

Die breuk word gehou — daar is altyd een. Dit loop nie in ’n siklus nie. Wat in ’n siklus loop, is die vloei daaromheen: uit teen α, terug teen α. Lekkasie en aanvulling. In ewewig op elke oomblik. Netto nul. Niks wat geskryf is, word daardeur ongeskryf nie. α is ’n tempo — die tempo waarteen die rekord by die nou geskryf word, gestel teenoor wat dit daar hou. Dit is die een gemete inset in die hele struktuur. Dit word nie hier afgelei nie. Dit word geïdentifiseer, gedefinieer en uit meting gelees, en alles anders word daarop gebou. Die breuk word apart van die vloei gehou. Dit is wat die simmetrie oophou. Jy is aan die skryfkant. Dit is wat lees is.

Rekord is nie in die lyn sigbaar nie. Dit is in die plus — ’n byvoeging wat nie teruggeneem kan word nie. Beperking is ook nie sigbaar nie. Dit is daarin dat daar ’n bladsy is, ’n oog, en ’n afstand tussen hulle.

Die aksioom is nie hoe die heelal begin het nie. Dit is wat die heelal is, nou, op elke plek waar ’n onderskeid geskryf word.

Jy is al sedert die eerste sin daarbinne. Die onderskeide wat jy tussen hierdie woorde trek, is S. Die merke op die papier is B. Wat jy nie ongelees kan maak nie, is R. Die spoed van die sein van bladsy na oog is C.

Die lees is die bewys.

ε en α

ε en α is nie twee dinge nie en hulle kan nie uitmekaar getrek word nie. Hulle is een korrel. ε is daardie korrel wat oorgehou word — die een wat nie geland het nie — en daardie korrel is die leser, en die leser is die nou. α is wat daardie korrel by elke tik doen: lees, vasvat, loslaat.

Sonder die korrel is daar geen tempo nie. Sonder die tempo gebeur niks nie.

Wat hulle nie is nie, is een getal. Die grootte van die breuk en die tempo waarteen die breuk lees, is twee lesings van een korrel. Wanneer die lyn hierbo sê die breuk word apart van die vloei gehou, beteken dit die breuk loop nie in ’n siklus nie en die vloei wel. Dit beteken nie twee dinge nie.

α word nie afgelei nie. Dit word geïdentifiseer: benoem as wat die vloei is, gedefinieer in die werk se eie terme, en uit meting gelees soos enige ander tempo. Die rede is struktureel, nie beskeie nie. Die lees word gedoen van binne die ding wat gelees word.

Die pupil kan nie die pupil sien nie.

Een gemete inset. Nul vrye parameters. Dit is die aanspraak, en dit is die aanspraak wat die doodskakelaars omhein.

Die rekordalgebra, in gewone woorde

Rekords sweef nie. Hulle sit op plekke, hulle volg op mekaar, en die opvolging het reëls.

’n Rekord wat hier geskryf is, kan net gelees word van êrens wat die breuk tyd gehad het om te bereik. Twee rekords wat mekaar nie kon bereik het nie, kan nie teenoor mekaar georden word nie. Wat oorleef, is wat die reëls toelaat om te oorleef.

Dit is die rekordalgebra. Die formele werk skryf dit uit. Hierdie boek gebruik die gevolge daarvan.

---

Die aksioombladsy word deur die hele biblioteek gedeel. Die volle element: Ø Dissolutions, Die aksioom. Die formele artikels is op die muur.

’n Paar terme doen strukturele werk in hierdie boek. Hulle word hier een keer gedefinieer.

Operateur. Enige stelsel wat onomkeerbare rekords skryf deur wisselwerking met sy omgewing. ’n Mens is ’n operateur. Een operateur, op elke plek uitgedruk as ’n vasgehoue konfigurasie, wat lees en skryf vanuit sy eie posisie. Nie leser nie, nie skrywer nie, nie waarnemer as ’n ding apart nie. Die operateur.

Die een innerlike. Die aanspraak: die bewustheid in my is die bewustheid in jou. Die muur se frase daarvoor: een betaler, gelees vanaf twee plekke — een bewustheid wat aandag gee vanuit twee vensters tegelyk.

Hierdie boek erf daardie aanspraak. Dit lei dit nie hier af nie. Dit word in Ø Dissolutions, hoofstuk ses, beredeneer, en dit staan op sy eie bladsy op die muur by the420code.org/one-awareness/. Dit word deur twee skakelaars in die register omhein. KS-ID.1 gaan af as getoon word dat die breuk twee of meer onafhanklike innerlikes voortbring. KS-GLASS.3 gaan af as getoon word dat α volgens plek of tydperk verskil. Nie een van die twee is al getoon nie. Die skuld daarvan in die register, D-ID.1, is gesluit. Niks is daarop verskuldig nie.

Ø Dissolutions. Een van die vyf volumes van die Ø Models, die filosofiese katalogus van die werk.

The 420 Code. Die versameling werk waaraan hierdie boek behoort. Meer as ’n miljoen woorde, gratis gepubliseer, afgelei uit een aksioom.

Artist’s Proof. Een van die formele artikels van die werk, elkeen met sy eie afleidings en sy eie doodskakelaars.

Die register. Die Meester-Register van doodskakelaars: elke skakelaar in die werk, met sy status, op een plek, op die muur.

Doodskakelaar. ’n Voorwaarde wat voor enige toets neergeskryf is. Voldoen daaraan — laat die skakelaar afgaan — en die aanspraak val. Nie ’n gevolg van mislukking nie. ’n Voorwaarde vir weerlegging, vooraf gestel, in die openbaar, sodat enigiemand wat dit kan aktiveer, die aanspraak kan beëindig.

Hierdie boek se eie terme

Steier. Die institusionele struktuur wat rondom ’n lering gebou is — leerstelling, hiërargie, die ekonomie van die hiernamaals, gesagsaansprake wat ná die lering self bygevoeg is. Nie die lering nie. Die ding wat bo-op dit gebou is. Hierdie boek se vernaamste teiken van sloping.

Argitektuur A. Struktuur gegrond op gesag. Aansprake hou omdat ’n bron so sê: heilige geskrifte, hiërargie, tradisie, openbaring. Nie beperk tot godsdiens nie. Enige stelsel wat etiek uit gesag aflei, is Argitektuur A.

Argitektuur B. Struktuur gegrond op afleiding. Aansprake hou omdat die struktuur hulle afdwing, en die struktuur publiseer die voorwaardes waaronder dit faal.

Die lem in die teks. Die gewelddadige verse wat op dieselfde bladsy sit, onder dieselfde beweerde gesag, as die verse oor liefde — in elke groot tradisie. Nie ’n kenmerk van een godsdiens nie. ’n Strukturele gevolg van Argitektuur A.

Die sewe operasies. Die sewe meganismes waardeur Argitektuur A sy inhoud onder druk in wreedheid omskakel. Die hand wat die lem optel.

Venster. Die beeld wat deur die hele boek gebruik word vir een uitsig op die geheel. Baie vensters. Een gebou. Die moskee, die klooster, die muur, die madrasa — elkeen ’n venster, elkeen ’n uitsig, nie een van hulle die gebou nie.

Korridor. Die versameling toekomste wat nog bereikbaar is van waar ’n mens op hierdie oomblik staan. Dit word vanself nouer. Drywing is die verstek.

Drywing. Sonder onderhoud slyt dinge onomkeerbaar af. Die koppie koel af. Die korridor word nouer. Tyd loop nie terug nie.

Die woordeafdeling word deur elke kort uitgawe in hierdie katalogus gedeel, met hierdie boek se eie terme bygevoeg.

Die mens wat in die moskee bid, is ek. Die monnik in die klooster is ek. Die rabbi by die muur is ek. Die kind in die madrassa is ek.

Ons is almal vensters in dieselfde gebou. Elke venster. Elke uitsig.

Ek is nie apart van hulle nie. Daarom moes ek dit skryf.

Ek glo ’n wêreld sonder godsdiens is nie net verkieslik nie. Dit is noodsaaklik.

Nie omdat godsdienstige mense die probleem is nie. Hulle is nie.

Die probleem is die steier — die argitektoniese besluit om etiek af te lei uit ’n gesag wat geïnterpreteer kan word, en daarom gemanipuleer, en daarom tot ’n wapen gemaak.

Die probleem is struktureel, nie persoonlik nie.

Ek vra al baie lank dieselfde vraag. Is ons regtig apart?

Ek kyk na die wêreld en ek sien die skade wat een aanname aanrig — die aanname dat jy en ek op die mees fundamentele vlak apart is. Ek sien dit in wreedheid en ek sien dit in onverskilligheid.

Ek sien dit in stelsels wat mense sorteer in gered en ongered, waardig en onwaardig, ons en hulle.

Godsdiens is die magtigste, mees volhardende, mees verreikende beliggaming van daardie sortering.

Dit neem die biologiese sorteergewoonte wat na afsonderlikheid neig — noodsaaklik vir individuele oorlewing — en maak dit heilig.

Dit plaas God buite die wêreld, voer ’n hiërargie van gesag in, en gee die sortering die seën van God die Almagtige.

Die koste, oor tweeduisend jaar heen, word in tienmiljoene liggame gemeet. Die koste loop steeds op terwyl hierdie sin geskryf word.

Hierdie boek is ’n poging om daardie koste sigbaar te maak, om te wys hoekom dit struktureel eerder as toevallig is, en om te beskryf wat daarna kom.

Nie nihilisme nie. Nie leegheid nie.

’n Wêreld met meer deernis, meer goedheid, oneindig minder wreedheid en absoluut meer eerlikheid.

Niemand is meer spesiaal as enigiemand anders nie.

Niemand staan nader aan die son nie.

Ons is almal net sandkorrels in die woestyn.

Hierdie boek vra jou om met ’n vraag te sit, eerlik, en te sien waarheen dit lei.

Is ons regtig apart?

— G

---

Dit is een van die selfstandige boeke in The 420 Code. Dit is die voordeur. Sloping. Die direkte aanvulling tot Die illusie van die ander, die eerste boek wat ek ooit geskryf het — die sagte deur. Hierdie boek is die volledige deurstap.

Vyf boeke. Vyf deure. Een gebou.

Die illusie van die ander — die sagte deur. Hart.

Bestaan ná godsdiens — die voordeur. Sloping.

Antichristos — die heilige deur. Terugeising.

Die verhoudingskorridor — die persoonlike deur. Teenwoordigheid.

Die innerlike — die operasionele deur. Opbou.

Die boek het drie dele. Die grond: wat ons is, voordat enige steier opgerig word. Die steier: wat godsdiens kos, struktureel, histories en in die liggaam. Die etiek: lewe en bestaan in ’n wêreld ná godsdiens.

Elke deel verdien die volgende.

Die diepste aanspraak — dat ons een is — dra sy eie doodskakelaar. As dit faal, hou die etiek stand op onafhanklike bene. Die geometrie het nie die metafisika nodig nie. Albei paaie lei na dieselfde plek.

---

Dit is die kort uitgawe van Bestaan ná godsdiens. Dit is ’n opsomming.

Elke hoofstuk van die oorspronklike is hier, onder sy eie naam, in volgorde, met die argument behou en niks anders nie. Niks word versag nie.

In die oorspronklike is Hoofstuk Agt die rekord — die dodetal in volle lengte, gebeurtenis vir gebeurtenis, met elke naam, datum en bron. Hierdie uitgawe dra sy vorm, sy benoemde gebeurtenisse en sy rekenkunde, en stuur jou vir die res na die oorspronklike. Waar die stappe nie op hierdie bladsy is nie, sê die bladsy waar om hulle na te gaan.

Die oorspronklike is gratis gepubliseer op the420code.org. Gaan daarheen elke keer as hierdie uitgawe te vinnig beweeg.

Die formele werk agter albei beslaan meer as ’n miljoen woorde — meer as vyftig Artist’s Proofs en die katalogusse wat hulle dra. ’n Miljoen woorde laat eerder alarmklokke oor ’n malkop lui as wat dit geloofwaardigheid wek. Die geloofwaardigheid is die doodskakelaars: meer as seshonderd gestelde voorwaardes waaronder ’n aanspraak van die werk sterf, regstreeks getel in die register.

Jy het niks daarvan nodig om dit te lees nie. Die boek verdien sy eie saak binne sy eie bladsye.

Lesers van Die illusie van die ander sal hier hele gedeeltes herken. Dit is doelbewus. Die sagte deur is in die voordeur ingebou. Waar die woorde herhaal word, is die herhaling die punt. Die grond het nie verander toe die toon verander het nie.

---