Die teentoets

Die gesag is nie ’n god nie. Die gesag is historiese materialisme — die bewering dat die wetenskaplike wette van die geskiedenis ontdek is, dat die menslike samelewing onvermydelik deur fases na ’n klaslose toekoms beweeg.

Daardie bewering het die onbetwisbare gesag geword. Verklaar deur Marx, saam met Engels uitgeskryf, geïnterpreteer deur Lenin, hergeïnterpreteer deur Stalin, hergeïnterpreteer deur Mao.

Die vyf fases werk identies. Verklaring. Oorskrywing. Interpretasie. Die skeuring — die Sino-Sowjet-breuk, Trotskisme teen Stalinisme. Ineenstorting in geweld.

Ses van die sewe bewerkings werk identies. Identiteitsamesmelting: jy is die proletariaat. Binnegroepheiliging: die werkersklas as uitverkore klas. Buitegroepmerking: bourgeoisie, koelak, kontrarevolusionêr. Morele vrybrief: likwidasie van klassevyande. Hefboom: nie ’n hiernamaals nie, maar ’n utopie — die beloofde klaslose samelewing wat enige opoffering in die hede regverdig. Die verseëlde lus: andersdenkendheid as kontrarevolusionêre gedagtemisdaad.

Fascisme is Argitektuur A. Nasionalisme is Argitektuur A. Verbruikerskapitalisme, wanneer dit ideologie word eerder as meganisme, is Argitektuur A.

Die gesag kan God, die Geskiedenis, die Nasie, die Ras, die Mark of die Party genoem word. Enige stelsel wat sy etiek aflei uit ’n gesag buite die onveranderlike struktuur van die werklikheid, is aan dieselfde ketting onderworpe.

Die ketting gee nie om wat die gesag genoem word nie. Die ketting gee om dat die gesag geïnterpreteer kan word.

Die twintigste eeu het nie bewys dat godsdiens uniek gevaarlik is nie. Die twintigste eeu het bewys dat Argitektuur A universeel gevaarlik is.

Godsdiens is die oudste, mees wydverspreide, mees volhardende implementering. Die meeste van die sekulêre regimes het vinniger ineengestort — binne dekades eerder as eeue — omdat hulle selfs die kulturele gom kortgekom het wat godsdiens bied: gemeenskap, ritueel, identiteit, samehorigheid.

Die steier dra die dak en die lem. Die sekulêre ideologieë het net die lem gedra. Hulle het vinniger geval. Hulle het vinniger doodgemaak. Hulle het die strukturele punt vinniger bewys.

Die strukturele bewering is nie: godsdiens maak dood nie.

Die strukturele bewering is: enige etiek wat nie uit die onveranderlike struktuur van die werklikheid afgelei is nie, sal, met genoeg tyd en genoeg druk, tot ’n wapen gemaak word.

Die dodetal is die getuienis. Die argitektuur is die oorsaak.

Die argitektuur is altyd die oorsaak.

Jy het dit van bo af gesien — die struktuur, die meganisme, die rekord, die teentoets. Die uitsig van bo af is helder en koud en onweerlegbaar.

Kom nou af. Tot in een oggend. Tot in een liggaam. Tot in die kamer waar die argitektuur aankom en die gewone eindig.