Eenheid, veelheid en die illusie van verdeeldheid

Die wêreld vertoon hom nie as ’n enkele leë geheel nie. Dit vertoon hom as tallose vorme: sterre en storms, mense en plekke, gedagtes en gevoelens, kulture en geskiedenisse.

Hierdie vorme is nie illusies nie. Hulle is werklike patrone binne ’n dieper eenheid.

Wat ’n illusie is, is die gevolgtrekking dat onderskeibaarheid ontkoppeling beteken.

Veelheid is ooglopend.

Die vraag is of veelheid skeiding vereis.

Dink aan ’n woestyn.

’n Woestyn is werklik. Jy kan daarin staan. Jy kan dit oorsteek. Maar waarvan is dit gemaak? Sandkorrels, hitte, wind, tyd en die verbande tussen hulle almal.

Die woestyn is nie ’n ekstra ding wat bo die sand sweef nie.

Dit is die patroon wat deur die geheel gevorm word.

Elke korrel is onderskeibaar. Elkeen het ’n plek, ’n vorm, ’n geskiedenis. Geen korrel bestaan los van die woestyn wat dit voortgebring het nie.

Die korrel is werklik. Die woestyn is werklik.

Die skeiding tussen hulle is dit nie.

Hierdie beeld ontken nie individualiteit nie. Dit plaas individualiteit in konteks.

Die fout is nie om die korrels raak te sien nie. Die fout is om tot die gevolgtrekking te kom dat die korrels los van die woestyn bestaan.

Eenheid beteken nie eendersheid nie.

Twee mense kan dieselfde grond deel terwyl hulle in uitdrukking heeltemal verskil.

Temperament, vermoë, oortuiging, kultuur, omstandighede — dit wissel eindeloos. Hierdie variasies is nie probleme wat opgelos moet word nie. Hulle is die manier waarop die wêreld hom deur vorm uitdruk.

Wat eenheid ontken, is nie verskil nie, maar absolute isolasie.

Daar is ’n lyn tussen onderskeibaar wees en apart wees.

Onderskeibare vorme kan aan een proses behoort.

Aparte entiteite kan nie.

Die skyn van verdeeldheid ontstaan wanneer perspektief vir posisie aangesien word.

Elke bewuste wese beleef die wêreld vanuit ’n bepaalde gesigspunt. Daardie gesigspunt is beperk, plaaslik, gesentreer. Van daarbinne lyk al die res asof dit “buite” is.

Maar ’n gesigspunt is nie ’n aparte stuk van die wêreld nie. Dit is die manier waarop die wêreld vanaf een plek lyk.

’n Sandkorrel kan homself nie as die woestyn beleef nie.

Die illusie vorm wanneer die verstand tot die gevolgtrekking kom: omdat ek van hier af beleef, moet ek los bestaan van wat ek beleef.

Dit is dieselfde fout as om die kaart vir die gebied aan te sien.

Een van die sterkste versterkings van verdeeldheid is die oortuiging dat die self ’n ding is — ’n soliede, vaste voorwerp wat agter die oë sit.

Kyk noukeuriger.

Gedagtes kom en gaan. Emosies verskuif. Oortuigings verander. Selfs persoonlikheid verander mettertyd.

Wat bly, is nie ’n statiese voorwerp nie, maar ’n proses — ’n kontinuïteit van bewustheid, gevorm deur geheue, perspektief en verhouding.

Die self is nie ’n voorwerp wat deur die wêreld beweeg nie.

Dit is ’n patroon wat daarbinne plaasvind.

’n Proses kan werklik wees sonder om apart te wees. ’n Draaikolk is werklik. Dit is nie apart van die rivier nie.

As elke bewuste wese ’n uitdrukking van dieselfde geheel is, dan is gelykheid nie ’n beleid nie.

Dit is ’n feit oor wat ons is.

Hierdie gelykheid hang nie af van intelligensie, moraliteit, oortuiging of gedrag nie.

Dit kom vóór hulle almal.

Verskille in vermoë, rol en verantwoordelikheid bly. Maar niemand is nader aan die bron as enigiemand anders nie. Geen vorm is meer wesenlik nie.

Sodra gewys is dat eenheid en verskil saambestaan, word die verband tussen wat die heelal is en hoe ons mekaar behandel, direk.

As mense uiteindelik nie apart is nie, dan is om hulle te behandel asof hulle wel apart is — met onverskilligheid, minagting of geweld — nie bloot onvriendelik nie. Dit is onjuis. Dit lees verkeerd waarop ingewerk word.

Die volgende stap is om die individu helder te verstaan. Nie as ’n geïsoleerde atoom nie. Nie as ’n opgeloste niks nie. As iets spesifieks.

Nog een ding, in die verbygaan. Die formele werk lei presies af hoekom die een as baie moet verskyn — nie as ’n metafoor nie, as ’n afleiding. Dit is gepubliseer, gratis, en dit sal steeds daar wees wanneer jy met hierdie boek klaar is. Vir eers is die woestyn en die korrels genoeg.