Die korridor

Omdat koppelingsvermoë die ruimtelike vryheidsgrade van die wisselwerking uitput. Elke eienskap van ’n verhouding — eerlikheid, kommunikasie, intimiteit, begrip — is ’n komponent van koppelingsvermoë.

En tyd is die enigste onomkeerbare dimensie. Rekord.

As daar ’n derde dimensie was, sou dit ’n subkomponent van breedte of ’n subkomponent van lengte wees. Daar is geen derde ding nie.

Alles anders — elke gesprek, elke stilte, elke rusie, elke versoening, elke oggend wat jy langs die ander wakker word — is ’n beskrywing van korridorgeometrie. Die woordeskat verander. Die struktuur verander nie.

Intimiteit is wye korridor. Jy wys die egte ding en die ander ontvang die egte ding.

Afstand is smal korridor. Iets staan tussen julle. ’n Leuen, ’n misverstand, ’n opeenhoping van modelle wat nie reggestel is nie.

’n Rusie is ’n skielike vernouing. ’n Versoening is ’n verbreding. ’n Verraad is ’n ineenstorting. ’n Lang aand van eerlike gesprek is ’n geleidelike oopgaan van ruimte waarvan jy nie geweet het dat dit daar is nie.

En onder dit alles loop die lengte. Stil. Een rigting. Sonder ophou.

Of eerder: ’n metafoor waarvan die struktuur uit die aksioma afgelei is.

Breedte is koppelingsvermoë — dieselfde grootheid wat die formele werk by die fondament van die operateurkoppelvlak aflei, die grootheid wat van die elektron af opwaarts loop. Die vermoë van een deel van die gebreekte substraat om met ’n ander deel in wisselwerking te tree.

Lengte is tyd — die onomkeerbaarheid van rekords. Elke oomblik is ’n rekord wat geskryf is. Die korridor se lengte is die aantal rekords wat oorbly.

Die korridor is nie ’n hulpmiddel om oor verhoudings te dink nie. Dit is wat ’n verhouding is. Twee operateurs wat ’n eindige, onomkeerbare stuk tyd deel waarbinne hulle onderlinge koppelingsvermoë wissel.

Dit is nie ’n model wat jy aanneem nie. Dit is ’n beskrywing van wat reeds gebeur.

Jy is reeds in ’n korridor met elke persoon met wie jy in ’n verhouding is. Die breedte staan reeds op een of ander waarde. Die lengte is reeds eindig en loop reeds.

Niks aan die korridor is opsioneel nie. Jy kan jou nie aan die eindige lengte onttrek nie. Jy kan jou nie aan die koppelingsvermoë onttrek nie.

Jy kan net kies wat jy met die breedte binne die oorblywende lengte doen.

Dink aan ’n spesifieke verhouding. Nie ’n abstrakte een nie. ’n Regte een. Die persoon met wie jy ’n bed deel, of ’n lewe, of vanaand ’n gesprek.

Hoe wyd is die korridor op hierdie oomblik?

Hoe akkuraat is jou model van die ander? Hoe akkuraat is die ander se model van jou? Is daar versinsels in die korridor — dinge wat jy gesê het wat afwykings geskep het, dinge wat nie een van julle nog benoem het nie? Kan jy die ware ding sê en ontvang word?

En hoeveel lengte bly oor?

Jy weet nie. Jy kan nie weet nie. Maar jy weet dit is eindig.

Maak jou oë toe en stel jou dit voor. ’n Korridor. Twee mense. Aan die stap. Jy kan die mure aan weerskante sien — dit is breedte. Jy kan sien hoe die korridor vorentoe die donkerte in strek — dit is lengte.

Die donkerte is nie ’n bedreiging nie. Die donkerte is die feit dat jy nie weet wanneer die korridor eindig nie.

’n Romantiese korridor begin gewoonlik met vinnige verbreding. Albei operateurs openbaar hulself teen hoë bandwydte en bou modelle teen maksimum tempo. Die breedte neem vinnig toe, en die lengte voel oneindig omdat nie een nog die eindigheid verinnerlik het nie.

’n Ouer-kind-korridor is van die begin af asimmetries. Die ouer het modelleringsvermoë wat die kind nog nie het nie. Die breedte word grotendeels bepaal deur die ouer se eerlikheid en die kind se groeiende vermoë om te modelleer. Soos daardie vermoë groei, kan die korridor wyer word op maniere wat voorheen nie beskikbaar was nie. Die asimmetrie verskuif. Dit los nooit heeltemal op nie.

’n Vriendskapskorridor kan laer bandwydte as ’n romantiese een dra, en groter veerkrag. Vriendskappe oorleef dikwels op eerlikheid waarmee romantiese korridors sukkel. Die verwagtinge verskil. Die kwesbaarheid verskil. Die korridor is werklik.

Die struktuur is dieselfde. Die breedteprofiel verskil. Die lengteprofiel verskil.

Twee dimensies. Altyd twee. Wat buig en wat nie buig nie.

Elke korridor wat jy al ooit geloop het, is nou óf gesluit óf dit gaan nog voort.

Dié wat gesluit het, het rekords agtergelaat. Jy onthou die breedte. Jy onthou die vernouing. Jy onthou die lengte. Die korridor was werklik. Die loop daardeur was werklik.

En as jy eerlik is, kan jy in elke korridor wat jy geloop het, die oomblikke uitwys waar die breedte verander het. Die oomblikke waar jy eerlikheid gekies het en dit oopgegaan het. Die oomblikke waar jy fiksie gekies het en dit vernou het.

Die korridor is nie ’n teorie nie. Dit is wat gebeur het, en dit is wat op hierdie oomblik gebeur.

Die eindigheid van die korridor is nie tragies nie. Dit is die beperking wat elke oomblik daarin strukturele gewig gee.

Sonder eindigheid maak niks in die korridor saak nie. As die korridor oneindig was, kon jy ’n eeu verkwis en steeds alles voor jou hê. Breedte sou nie saak maak nie. Eerlikheid sou nie saak maak nie. Daar sou altyd tyd wees.

Maar die korridor is eindig. En jy weet nie hoe eindig nie.

Daardie beperking is nie die vyand nie. Daardie beperking is die rede waarom elke oomblik in die korridor gewig dra.

Dit is die rede waarom hierdie boek bestaan.