Lengte

Sommige korridors eindig deur keuse. Twee mense wat eens saam geloop het, besluit om apart te loop. Die besluit kan wedersyds of eensydig wees, sag of brutaal, reg of verkeerd. Die resultaat is dieselfde: die gedeelde korridor kom tot ’n einde.

Hoe voel dit? Soos ’n amputasie waartoe jy ingestem het. Die spookledemaat van die ander se teenwoordigheid. Die stilte waar hulle stem vroeër was.

Sommige korridors eindig deur omstandighede. Afstand. Uiteenlopendheid. Die stadige, onbedoelde drywing van twee lewens wat eens oorvleuel het en nou nie meer nie. Niemand het besluit om dit te beëindig nie. Dit het tog geëindig.

Hoe voel dit? Soos om een oggend wakker te word en te besef dat die korridor al lank leeg is. Die einde het gebeur voordat jy dit agtergekom het.

Alle korridors eindig deur die dood. Die persoon wat langs jou loop, sal sterf. Jy sal sterf. Die korridor het ’n harde eindpunt waaroor daar nie onderhandel kan word nie en wat nie uitgestel of vermy kan word nie.

Jy weet nie wanneer dit kom nie. Jy weet net dat dit kom.

Dit is nie morbied nie. Dit is struktureel.

Mense vermy dit om oor die eindigheid van verhoudings te dink, omdat hulle dit met hartseer verbind, met doodsangs, met die ondraaglike gewig van verlies.

Die eindigheid is die rede waarom die korridor saak maak. Daarsonder dra niks in die korridor gewig nie.

Iets gebeur wanneer jy die eindigheid in jou opneem. Nie intellektueel nie. In die liggaam. Wanneer dit ophou om ’n sin te wees waarmee jy saamstem, en ’n gewig word wat jy dra.

Jy kyk na die persoon langs jou en jy verstaan: dit sal eindig. Nie in die abstrakte nie. Hierdie bepaalde wandeling, met hierdie bepaalde persoon, in hierdie bepaalde korridor. Die eindpunt kan dekades ver wees, of dit kan môre wees.

Alles tussen hier en daar is die enigste materiaal wat jy het om mee te werk.

Die gewig van elke oomblik spruit uit die feit dat die oomblik nie weer sal voorkom nie. Die gewig van elke keuse spruit uit die feit dat dit onomkeerbare tyd verbruik.

’n Oneindige korridor sou geen gewig dra nie. Dit sou geen dringendheid vereis nie, geen aandag nie, geen respek vir die stap wat jy nou neem nie. Jy sou altyd nog ’n stap kon neem. Jy sou altyd kon uitstel.

Die oneindige korridor is die een waar niks saak maak nie, omdat alles uitgestel kan word. Die eindige korridor is die een waar alles saak maak, omdat niks uitgestel kan word nie.

Die oomblik waarin jy is, is die enigste oomblik waarin jy met die ander kan koppel.

Dit is die strukturele argument vir teenwoordigheid. Nie as ’n geestelike praktyk nie. Nie as ’n aandagtigheidsoefening nie. As ’n gevolg van onomkeerbaarheid wat op ’n eindige korridor toegepas word.

Die persoon langs jou is nou in hierdie oomblik van die korridor. Hulle toestand is nou beskikbaar vir koppeling. Hulle model kan nou bygewerk word.

Môre sal hulle anders wees. Volgende jaar sal hulle anders wees. Oor twintig jaar sal hulle iemand wees wat jou huidige model nie kan voorspel nie.

Maar nou, in hierdie oomblik, is hulle hier. En hierdie oomblik is die enigste oomblik waarin hierdie weergawe van hulle vir jou beskikbaar is.

Dit sal nie weer kom nie.

’n Aand van teenwoordigheid wat op jou selfoon verkwis is terwyl die ander met jou probeer praat het — weg. ’n Naweek van stilte toe een eerlike gesprek die lug sou gesuiwer het — weg. ’n Maand waarin jy die moeilike onderwerp vermy het omdat die gemaklike fiksie makliker was — weg.

Niks daarvan kom terug nie.

Stel jou twee korridors voor.

Die eerste is vyftig jaar lank, met nul breedte. ’n Halwe eeu waarin die koppeling nooit werklik was nie, die modelle nooit akkuraat was nie, die eerlikheid nooit daar was nie. Vyftig jaar lank langs ’n fiksie geloop.

Die tweede is vyf jaar lank, met maksimum breedte. Volkome eerlikheid, akkurate modelle, volle koppeling, teenwoordigheid in elke oomblik. Vyf jaar lank langs die werklike persoon geloop.

Watter korridor was meer werd?

Jy het nie ’n formule nodig nie. Jy voel die antwoord reeds.

Breedte vermenigvuldig met die lengte wat oorbly, is ’n gesamentlike maat van wat die korridor bevat. Die korridor van vyftig jaar het enorme lengte en geen breedte nie, dus is die produk niks nie: vyftig jaar met niks binne-in nie. Die korridor van vyf jaar het beperkte lengte en volle breedte, dus is die produk beperk maar werklik: vyf jaar met alles.

Breedte gee die korridor sy inhoud. Lengte gee die korridor sy gewig. Geeneen van die twee alleen is waaroor dit gaan nie. Albei saam is waaroor dit gaan.

Onomkeerbaarheid hou hier in albei rigtings stand, en albei moet vasgehou word.

Rekords hoop vorentoe op, en hulle word nie agtertoe uitgevee nie.

Die skade wat jy aangerig het, kan nie ongedaan gemaak word nie. En die liefde wat jy gegee het, kan nie uitgewis word nie.

Die liefde wat in ’n korridor bestaan het — terwyl dit geduur het, vir die volle duur daarvan — is ’n feit oor die struktuur van die werklikheid. Dit het gebeur. Dit was werklik. Dit is in die rekord.

Die korridor kan toegaan. Die verhouding kan eindig. Die rekord van wat dit was, so lank as wat dit geduur het, is permanent.

Jy kan nie terugneem wat jy gedoen het nie. Jy kan nie terugkry wat bestee is nie. Maar jy kan ook nie uitwis wat werklik was nie.

Bestee dit asof dit saak maak. Dit maak saak. Struktureel.