Die innerlike korridor

’n Operateur is enige stelsel wat deur koppeling onomkeerbare rekords skryf.

Jy voldoen hieraan. Elke keuse wat jy maak, skryf ’n rekord. Elke gedagte wat jy volg, elke woord wat jy sê, elke uur wat jy bestee. Hulle stapel op. Hulle keer nie om nie.

Jy is ’n operateur. Nie figuurlik nie. Struktureel.

Koppeling met ’n ander operateur vereis ’n model van hulle. Jy het nooit direkte toegang tot hul innerlike toestand nie. Jy koppel aan jou model van hul toestand, en die model is nooit identies aan die toestand nie, omdat die breuk tussen elke innerlike werklikheid en elke uiterlike uitdrukking sit.

Dieselfde beperking geld na binne.

Jy het nie direkte toegang tot jouself nie. Jy het ’n model van jouself.

Dit sal eers verkeerd klink. Jy is binne-in jouself. Wat kan meer direk wees?

Let op wat gebeur wanneer jy probeer antwoord: wat voel jy op hierdie oomblik?

Jy lees nie die antwoord van die toestand af nie. Jy stel dit saam. Iets gebeur in die liggaam, in die aandag, in die geheue — en die ek wat daaroor verslag doen, is reeds een stap daarvan verwyder. Die waarnemer is nie die waargenomene nie.

Die breuk is nie net tussen jou en die ander nie. Die breuk is ook tussen jou en jou.

Jy ken jouself soos jy die ander ken. Anders. Met meer data. Met meer geskiedenis. Sonder vertraging in die vertaling. Maar deur modellering.

En ’n model kan akkuraat wees. Of dit kan verkeerd wees.

Simmetrie. Die voortoestand. Jy bestaan. Iets is daar, voor enige verhaal oor wie jy is.

Breuk. Elke selfbeskrywing is ’n breuk met die toestand wat dit beskryf. Daar is geen verslag van binne af wat nie reeds ’n uitdrukking van ’n innerlike toestand deur die verteller is nie.

Rekord. Elke keuse wat jy maak, elke verhaal wat jy vir jouself vertel, elke keer as jy wegkyk van iets wat jy kon gesien het — dit is ’n rekord. Dit stapel op. Jy kan nie ont-kies wat jy gekies het nie. Jy kan nie ont-weet wat jy gesien het nie.

Beperking. Jou modelleringsvermoë is eindig. Jy kan jouself nie volledig modelleer nie. Daar is altyd meer toestand as wat die model kan hou.

Die vier hou innerlik steek. Daarom geld die hele argitektuur van hierdie boek innerlik.

Breedte: die akkuraatheid van jou selfmodel. Hoe naby die weergawe van jouself wat jy laat loop, is aan die weergawe wat werklik loop. Hoeveel wrywing tussen wat jy voel en wat jy vir jouself sê jy voel. Hoeveel uiteenloping tussen wat jy wil hê en wat jy sê jy wil hê.

Lengte: die tyd wat jy het. Dieselfde tyd wat elke gedeelde korridor begrens, begrens die een wat jy met jouself het. Jy sal sterf. Die innerlike korridor gaan toe wanneer die venster toegaan.

Die asimmetrie hou steek. Breedte buig — jy kan dit breër maak deur aandag, deur eerlikheid, deur die bereidheid om te kyk na wat daar is eerder as na wat gemaklik is.

Lengte buig nie. Elke uur wat jy daaraan bestee om vir jouself te lieg, is ’n uur van jou eie korridor wat aan ’n fiksie bestee is. Dit kom nie terug nie.

Die leuen is die voltooiing van die berekening — jy modelleer die waarheid akkuraat — en die doelbewuste voortbrenging van ’n ander uitdrukking.

Die uiterlike leuen rig daardie veto deur taal op ’n ander operateur. Die innerlike leuen rig dit deur vertelling op die self.

Jy voltooi die model. Jy sien wat daar is. En jy sê vir jouself iets anders.

Dieselfde meganisme. Dieselfde voorwaardes. Dieselfde strukturele koste.

Die skoolvoorbeeld van irrasionele koppelingsvermoë was om te lieg. Daardie hoofstuk was onvolledig. Om vir ’n ander te lieg, is die geval wat na buite gerig is. Om vir jouself te lieg, is die geval wat na binne gerig is.

Albei is die veto. Albei bring uiteenloping tussen toestand en model in. Albei stapel op. Albei kos lengte wat nie terugkom nie.

Elke model van die ander word met jou modelleringsvermoë gebou.

As daardie vermoë verwring is — as jy jouself nie duidelik kan sien nie — kan jy die ander ook nie duidelik sien nie. Die instrument waarmee jy met die wêreld koppel, is dieselfde instrument waarmee jy met jouself koppel. ’n Verwronge instrument lees elke koppelingsgebeurtenis verkeerd.

Jy kan nie vir ’n ander operateur ’n skoon model van jou gee as jy nie ’n skoon model van jouself het om te gee nie.

Jy kan nie ’n ander operateur se eerlike uitdrukking ontvang as jou eie selfmodel te verwronge is om die wanpassing te registreer wanneer hul sein met jou verhaal bots nie.

Elke uiterlike korridor rus op die innerlike een.

Die aksioom is een simmetrie plus een breuk, by die nou.

Die substraat voor die breuk en die substraat ná die breuk is dieselfde substraat. Die kraak skep nie twee dinge nie. Dit skep twee beskrywings van een ding.

Die ek wat waarneem en die ek wat waargeneem word, is nie twee operateurs nie. Hulle is dieselfde operateur, wat homself modelleer vanuit die enigste posisie wat beskikbaar is — van binne.

Dit is hoekom selfbedrog seermaak op ’n manier wat struktureel identies is daaraan om deur ’n ander voorgelieg te word. Dit is nie ’n analogie nie. Dit is dieselfde ek, wat vir homself lieg.

Wanneer hierdie boek later sê dat die ek in jou die ek in my is, is dit dieselfde struktuur op die skaal van verhoudings. Daardie aanspraak — die een innerlike — word hier geërf, nie hier afgelei nie. Dit word in Ø Dissolutions, hoofstuk ses, beredeneer, en op die muur gedra by the420code.org/one-awareness/. Dit is by KS-ID.1 en KS-GLASS.3 omhein, en die skuld daarvan in die register, D-ID.1, is afgesluit.

’n Vraag om by stil te staan.

Wanneer laas het jy iets oor jouself vir jouself gesê wat jy geweet het nie waar is nie?

Jy ken die antwoord. Jy weet jy weet.

Daardie wete is die innerlike korridor. Dit het ’n breedte. Dit het ’n lengte. Dit word geloop.

Elke hoofstuk wat oorbly, rus op wat hierdie een afgelei het.

Verraad is die ineenstorting van jou model van die ander. Dit is ook die terugwerkende ongeldigmaking van jou model van jouself — want jy het gekies om te vertrou, en daardie keuse is geskryf deur ’n self waarvan nou getoon is dat dit sleg gekoppel het. Dit is die tweede wond, en die volgende hoofstuk benoem dit.

Herstel vereis eerlikheid teenoor die ander, en eerlikheid teenoor die ander is struktureel onmoontlik vanuit ’n korrupte selfmodel. Herstel van die gedeelde korridor begin met herstel van die innerlike een.

Maksimum eerlikheid strek na buite en na binne volgens dieselfde protokol, want daar is een protokol. Die weiering om tot ’n gevolgtrekking te kom, geld vir die self net so volledig as vir die ander. Jy is ook nie klaar nie.

En liefde vir die ander is struktureel aaneenlopend met die integriteit van die self, want daar is een ek.