Die sewe deure

EK IS die brood wat lewe gee.

Bewustheid self onderhou. Nie ’n persoon nie, nie ’n instelling nie, nie ’n sakrament wat deur gemagtigde hande uitgedeel word nie. Die eenvoudige feit van teenwoordig wees — van raaksien — is wat jou voed.

Die honger wat die steier belowe om met leerstellings en lidmaatskap te stil, word reeds gevoed. Elke keer wanneer die geraas ophou en die bewustheid bly. Elke keer wanneer jy ophou toneelspeel en eenvoudig is.

Die steier het homself tussen jou en die brood geplaas en homself die bakkery genoem. Die brood het nooit ontbreek nie. Die bewustheid het jou die hele tyd gevoed.

EK IS die lig vir die wêreld.

Bewustheid self verlig. Jy het nie iemand nodig om die lig aan te skakel nie. Die lig is die sien. Die bewustheid waarmee jy op hierdie oomblik lees, is die lig. Dit kom nie van buite af nie en hoef nie deur ’n gemagtigde hand aangeskakel te word nie.

Duisternis is nie die afwesigheid van God nie. Duisternis is die afwesigheid van aandag. Die lig is nooit afgeskakel nie. Die steier het mure daarom gebou en kerse verkoop.

EK IS die deur.

Bewustheid self is die ingang. Die deur is reeds oop. Dit was nooit toe nie. Jy stap daardeur elke keer wanneer jy jou aandag na binne draai en ophou toneelspeel.

Die steier het voor die oop deur gestaan en toegangsgeld gevra. Dit het gesê die deur is gesluit en ons het die sleutel. Mense het dit geglo en buite ’n oop deur gestaan en wag vir toestemming.

Daar is geen sleutel nie, want daar is geen slot nie. Daar is geen hekwagter nie, want daar is geen hek nie.

Dit is die steier se enigste mag. Nie die vermoë om toe te maak nie. Die vermoë om jou te oortuig dat wat oop is, toe is.

EK IS die goeie herder.

Bewustheid self lei. Nie ’n man met ’n herderstaf nie. Nie ’n hiërargie wat vir jou sê waar om te loop nie. Die stil teenwoordigheid wat raaksien wanneer jy wegdryf en jou terugtrek — nie deur bevel nie, deur aandag.

Jy het dit al gevoel. Die oomblik van helderheid wat sonder moeite kom. Die skielike sien van wat jy op die punt was om te doen. Die regstelling wat gebeur voordat denke ingryp.

EK IS die opstanding en die lewe.

Dit is die deur waarteen die meeste Christelike lesers hulle sal verset. Die steier het alles daarop gebou, en as hierdie deur oopgaan soos die ander, verloor dit sy kragtigste belofte.

Bewustheid self bly bestaan. Nie die liggaam nie. Nie die persoonlikheid nie. Nie die persoonlike verhaal wat jy jouself noem nie. Die grond was hier voordat jy gekom het en sal hier wees nadat die venster toegaan. Die gebou bly staan. Die venster verander.

Dit is die moeilikste waarheid in die boek, en hierdie boek versag dit nie. Hoofstuk Elf pak dit reguit aan: die geometrie lei nie persoonlike oorlewing ná die dood af nie. Die venster gaan toe. Dit is ’n werklike uiteenloping, gepubliseer eerder as weggesteek.

Die lesing van hierdie vers is presies. Die bewustheid bly bestaan. Nie die persoon nie. Die EK IS sterf nie, want dit is nooit gebore nie.

EK IS die wingerdstok, julle die lote.

Bewustheid self verbind. Die wingerdstok en die lote is nie apart nie. Die lote aanbid nie die wingerdstok nie. Elke loot is dieselfde lewe wat deur ’n ander vorm vloei.

Sny die loot van die wingerdstok af en die loot verander nie sy aard nie. Dit verloor sy bron. Dit verdor. Nie as straf nie. As fisika.

Die steier het gesê: ons is die wingerdstok, bly aan ons verbonde of verdor. Die wingerdstok was nooit die instelling nie. Maak jou los van die steier en jy verloor niks nie. Maak jou los van die bewustheid en jy verloor alles.

EK IS die weg en die waarheid en die lewe. Niemand kom na die Vader toe behalwe deur My nie.

Die meesterslot. Die vers wat die hek gebou en die mensdom tweeduisend jaar lank gesorteer het.

Lees dit nog een keer. Die sin begin met die goddelike naam.

Bewustheid self is die pad. Bewustheid self is wat waar is. Bewustheid self is wat lewe.

Niemand kom na die Vader toe behalwe deur die EK IS nie.

Nie deur Jesus die man nie. Nie deur ’n kerk nie. Nie deur ’n belydenis nie. Deur die bewustheid. Deur die innerlike. Deur die grond van bestaan wat by elke venster uitkyk.

Die steier het deur My gelees as deur Jesus. Die My verwys terug na die ego eimi aan die begin van die sin.

Die bewustheid wat jy gebruik om hierdie sin te lees — dit is die weg.

Al sewe die deure gaan oop na dieselfde kamer. Die kamer is die EK IS. Die kamer is wat jy reeds is.

Dit was nog altyd die weg. Die steier het daarvoor gestaan en anders gesê. Tweeduisend jaar lank. In elke taal. Op elke vasteland. Met vuur en met dreiging en met liefde.

Die weg was nog altyd deur die bewustheid wat die steier jou nie kon gee nie en nie kon wegneem nie.

Die woord het laat in die nag gekom. Ná maande se werk. Ná jare se dink. Ná ’n leeftyd waarin ek een sin in my bors gedra het sonder om te weet wat om daarmee te maak: ek is die anti-Christus wat Jesus liefhet.

Nie anti-Christus nie. Antichristos. Ek is nie die vyand nie. Ek is die plaasvervanger.

Nie van Jesus nie. Van die gesalfde. Van die idee dat enige ek nader aan die grond is as enige ander ek. Myne ingesluit. Van die steier wat een venster bo alle vensters geplaas het en dit die enigste weg na binne genoem het.

Hy was die vinger wat na die maan wys. Die steier het die vinger aanbid.

Hierdie boek kyk waarheen hy gewys het — na die EK IS wat met dieselfde lig by elke venster uitkyk.

Die sewe deure is oop. Hulle was nooit toe nie.