Lewe sonder die steier

Die lering bly. Alles daarvan. Die Bergrede. Die gelykenisse. Die dade. Dit is nie die steier se eiendom nie. Dit behoort aan elke ek.

Die EK IS bly. Die bewustheid. Die grond. Die innerlike wat by jou venster en by elke venster uitkyk. Nie teologie nie. Nie metafisika nie. Die feit dat ’n mens bewus is, beskikbaar vir enigiemand wat sy aandag na binne draai, sonder bemiddeling, sonder toestemming, sonder koste.

Die terminale etiek bly. Moenie wreed wees nie. Wees goed. Afgelei uit die struktuur van die werklikheid. Nie vatbaar vir herinterpretasie nie. Gepubliseer met sy eie doodskakelaars.

Die gebou is nie die steier nie. Die byeenkoms is nie die hiërargie nie.

Jy kan op Sondag bymekaarkom. Jy kan sing. Jy kan die lering hardop lees. Jy kan saam in stilte sit en die EK IS in die kamer voel. Jy kan jou pastor liefhê. Jy kan die Woensdagaandgroep liefhê. Jy kan die gesange liefhê wat jou ouma gesing het. Jy kan die ritueel liefhê wat jou familie al geslagte lank dra.

Niks daarvan is die steier nie.

Die steier is die sortering. Die steier is die hiërargie wat een mens se toegang tot God bo ’n ander s’n stel. Die steier is die dreigement — glo dit of staar ewige gevolge in die gesig. Die steier is die eksklusiwiteit — net deur ons, net deur hierdie hek, net deur hierdie belydenis.

Jy kan die kamer hou en die masjien loslaat.

Die byeenkoms is werklik. Die gemeenskap is werklik. Die sang is werklik. Die warmte daarvan om op ’n Sondagoggend saam te sit en woorde te hoor wat al tweeduisend jaar lank hardop gelees word, is werklik. Die liefde tussen die mense in die kamer is werklik. Die rituele behoort aan jou. Die water is werklik. Die brood is werklik.

Wat nie werklik is nie, is die aanspraak dat die water en die brood net werk wanneer die steier dit bedien.

Wat nie werklik is nie, is die aanspraak dat die kamer die enigste kamer is. Dat hierdie byeenkoms nader aan God is as die een verder af in die straat, of aan die ander kant van die stad, of oorkant die see, of die mens wat met dagbreek alleen in ’n tuin sit.

Die kamer was nog altyd joune. Die masjien was die steier s’n.

Twee mense stap uit die steier en kies mekaar. Die vorm van wat hulle saam loop. Die breedte van die korridor wat hulle in stand hou. Die asimmetrie tussen wat buig en wat nie buig nie. Dit is die onderwerp van die susterboek, Die verhoudingskorridor.

Die etiek hou daar ook steek. Die geometrie lei dit daar ook af. Dieselfde aksioma. ’n Ander deur.

As jy Jesus liefhet, kan jy Jesus steeds liefhê.

Hierdie boek vra jou nie om op te hou nie. Dit vra jou om te sien watter dele die lering is en watter dele die steier. Om die warmte te hou en die lem los te laat. Om in die kamer te bly en die masjien te laat gaan.

Die lering het nie die steier nodig nie. Die steier het die lering nodig gehad.

Jy het die EK IS nodig wat jy reeds is.