Die naam vóór die naam

Nie ’n persoon nie. Nie ’n wese tussen ander wesens nie. Nie ’n koning op ’n troon nie. Nie ’n vader met ’n plan nie. Nie ’n regter met ’n grootboek nie.

’n Daad van bestaan. Bewustheid wat homself verklaar. Die grond van bestaan, wat homself noem as die feit van bestaan.

Bly hierby.

Die steier het jou geleer dat God ’n persoon is. ’n Wese wat dophou, oordeel, beloon en straf. ’n Verstand wat beplan. ’n Wil wat besluit. ’n Vader wat kies watter kinders hy red.

Eksodus sê iets anders. Dit sê die naam is bestaan self. Nie ’n wese wat bestaan nie. Bestaan. Nie iemand wat is nie. Die is.

Maak jou oë toe. Let op dat jy bewus is. Nie waarvan jy bewus is nie — die klanke, die gedagtes, die gewaarwordings. Die feit van bewustheid. Die oplet self.

Daardie oplet is die getuie agter alles wat jy beleef. Dit is nie jou persoonlikheid nie. Nie jou geskiedenis nie. Nie jou naam nie. Dit was daar voordat jy enige daarvan gehad het. Dit sal daar wees wanneer hulle verander. Dit behoort nie aan jou nie. Jy behoort daaraan.

Dit is die EK IS.

Die doringbos brand sonder om homself te verteer. Dit is die beeld. Nie vuur as vernietiging nie. Vuur as volgehoue teenwoordigheid. Iets wat is, aanhoudend, sonder om brandstof van buite af nodig te hê. Die grond wat nie ’n grond onder hom nodig het nie.

Die steier het hierdie naam geneem en ’n persoonlike voornaamwoord daarvan gemaak. God het gesê EK IS, en die steier het gehoor: Ek is ’n persoon, die magtigste persoon, die persoon wat jou besit.

Dit is nie wat die doringbos gesê het nie. Die doringbos het gesê bestaan is van homself bewus. Die feit dat dinge is, is nie ’n toeval nie. Die grond van die werklikheid is bewus — in die sin wat hoofstuk nege presies sal omlyn, waar bewustheid die vermoë is om te registreer, en bewussyn stroomaf daarvan lê. Die EK IS is nie iets wat God het nie. Die EK IS is wat God is.

Hierdie onderskeid dra alles wat volg.

As God ’n persoon is, kan toegang tot God beheer word. ’n Persoon het ’n ligging, ’n voorkeur, ’n stel voorwaardes. ’n Persoon kan verteenwoordig word. ’n Persoon kan bemiddel word. Die steier staan tussen jou en die persoon en sê: Gaan deur ons.

As God die grond van bestaan is — bewustheid self — dan kan toegang nie beheer word nie. Jy kan nie tussen ’n mens en sy eie bewustheid bemiddel nie. Jy kan nie tussen iemand en die grond waarop hy reeds staan, gaan staan nie.

Die steier het geen posisie om in te neem nie. Die hek waaroor dit beheer opeis, bestaan nie.

Dit is hoekom die steier hierdie lesing nie kon toelaat nie. As die EK IS die grond is — teenwoordig in elke venster, beskikbaar sonder bemiddeling, bereikbaar vir enigiemand wat sy aandag na binne draai — is die instelling onnodig. Die hiërargie het geen funksie nie. Die hekwagter het geen hek nie.

Hierdie herkenning behoort nie aan een tradisie nie.

Die Chandogya-Upanishad noem dit tat tvam asi — jy is dit. Die Boeddha het ook na binne gewys, al het hy geweier om wat hy gevind het, ’n self te noem. Lao Tzu het dit die Tao genoem, die grond wat aan alle benoeming voorafgaan.

Verskillende vensters. Verskillende eeue. Geen koördinasie tussen hulle nie.

As die grond werklik is, behoort dit vanuit enige venster ontdek te kan word. Dat dit vanuit baie ontdek is, is getuienis van struktuur, nie van teologie nie.

Hierdie hoofstuk staan op die een innerlike — die aanspraak: die bewustheid in my is die bewustheid in jou.

Daardie aanspraak word hier geërf, nie hier afgelei nie. Dit word in Ø Dissolutions, hoofstuk ses, beredeneer, en dit het sy eie bladsy op die muur by the420code.org/one-awareness/. Dit is by KS-ID.1 en KS-GLASS.3 omhein, en die skuld daarvan in die register, D-ID.1, is afgesluit. Hierdie boek gebruik dit. Die leser wat dit getoets wil hê, moet daarheen gaan.